Ziet u, ooit, heel lang geleden, heeft de Heere besloten dat wij mensen niet allemaal dezelfde taal mogen spreken. Waarom? Simpel: Hij zag op een dag onze voorvaderen druk bezig met het bouwen van een immens hoge Toren. Een goede Vader zou trots toekijken en genoeglijk glimlachen. Maar nee, Hij niet. Hij schrok zich een hoedje bij het zien van wat mensen door samenwerking kunnen bereiken. Dus schiep hij verwarring, door ze allemaal een andere taal te geven. Het gevolg is bekend: de Toren kwam niet af. Slimme zet van Hem. Dus 1-0 voor Onze Niet-Zo-Lieve Heer.

Nu zijn de mensen verspreid over de aarde en spreken ze verschillende talen. Maar er is iets geks aan de hand: de talen zijn namelijk niet aan elkaar evenredig. Als u meerdere talen verstaat, ook al zijn het er maar twee, zult u vast begrijpen wat ik bedoel. U bent beslist woorden tegengekomen die in de ene taal een belangrijke rol spelen, maar vertaald in een andere taal compleet betekenisloos zijn. Ook zult u gedichten hebben gelezen die u hebben ontroerd, maar die hun kleur en charme verloren toen u ze, in al uw enthousiasme, probeerde te vertalen. De list van God heeft gewerkt.

Er is nog iets met de verschillende talen: soms vullen ze elkaar aan. Lang geleden las ik een politiek gedicht in het Perzisch, geschreven door één van Iraans bekendste moderne dichters, Nima Yooshij. Het ging over de noodroep van een drenkeling. Hey mensen, was de titel. Vanavond kwam ik het gedicht Twee vrouwen van Toon Tellegen tegen die, tot mijn schrik, naadloos aansluit op het Iraanse gedicht. Ditmaal worden de twee omstanders die naar de drenkeling staan te kijken beschreven. Hieronder schuif ik de twee gedichten in elkaar. Vormen ze samen geen mooi geheel? En hoeveel andere delen van dit gedicht zijn er misschien verstopt in andere talen? Deze veelbelovende ontdekking van een zwak punt in Zijn list, maakt de stand 1-1.

(De Nederlandse vertaling van het Iraanse gedicht is, dat mag duidelijk zijn, minder mooi dan het origineel. Maar dat vergeeft u me wel toch?)

Deze foto’s* komen uit bestaande reisgidsen voor familie vakanties. Het enige wat eraan ontbreekt zijn alle objecten (drankjes, tijdschriften, speelgoed) die het idee van gezelligheid moeten creëren. Peter Freitag verwijdert die objecten uit de foto’s, en richt daarmee onze aandacht op iets anders, namelijk de communicatie tussen de acteurs. Wat overblijft is kil, hol en alles behalve gezellig. Misschien is dit een leuke aanvulling op dit PDF artikel (dankjewel Hydra).

En nu ga ik weer spelen met mijn nieuwste supergadget, waar ik de laatste paar dagen heel blij van ben geworden!

* Uit de serie Examples for Communication

Kenny en ik zagen elkaar elke ochtend in de lijnbus. We stapten samen met een meute luidruchtig(e) gekleurde kinderen in bij de halte voor het asielzoekerscentrum, en weer uit bij de Nederlandse school waar we in een apart asielzoekersklasje de taal mochten leren. Veel zagen we niet van onze Nederlandse leeftijdsgenoten, de jaarlijkse playback-show daargelaten. Zelfs onze pauzes op het schoolplein werden strikt gescheiden gehouden.

In het begin keek ik neer op het stille ventje in de eeuwige winter jas. Maar al snel ontdekte ik dat Kenny en ik een fascinatie deelden: De stopknop in de bus. De ontdekking van de stopknop was één van de fijnste verassingen die Nederland voor ons in petto had. We waren allebei jarenlang door onze ouders van her naar der meegesleurd, zonder enige inspraak op de grote-mensen-beslissingen die onze levens bepaalden. Om uitendelijk in Nederland neergekwakt te worden, in een bus, op weg naar een taalklas. En daar, in die bus, hadden we een stel rode knopjes gevonden die ons volledige controle gaven over het stoppen of verdergaan van een groot voertuig plus inzittenden.

De ontdekking van de stopknop was iets dat we later ook in anderen zagen. Als er nieuwe kinderen in het kamp waren, was het altijd een kunst om ze te strikken om een keer op het knopje te drukken. De chauffeur maakte zich al lang niet meer boos om dit grapje. Hij had de hopeloosheid van de zaak waarschijnlijk ingezien, en in plaats van tegen ons te vloeken in een taal die we nog moesten leren, stopte hij netjes elke keer dat er werd gedrukt. Mede hierdoor was de lol er voor de meeste kinderen snel af. Maar niet voor Kenny en ik, voor ons was het een obsessie. We hadden onderling stille afspraken: Als ik drukte, drukte Kenny niet, en andersom. Zo hielden we de stopfrequentie in balans. Als twee piloten hielden we elkaar goed in de gaten en met ons blik lieten we de ander weten: “Everything’s under controle.”

Ik heb geen idee wanneer het is opgehouden. Nog steeds voel ik af en toe de behoefte opborrelen om aan die noodrem te trekken of op de stopknop te drukken. De uitkomst is dan om snel aan iets anders te denken. Ik weet dat ik er zonder Kenny niet aan moet beginnen.

* Naam en foto zijn gefingeerd.

Hmm… Of zou er iemand bij het lezen van het woord cookies spontaan trek hebben gekregen in koekjes? Ik weet het niet, maar dit heb ik wel vaker met boeken uit de bibliotheek: Op de meest onverwachte momenten word je eraan herinnerd dat er vóór jou andere mensen hetzelfde boek in hun handen hebben gehad. Achteraf gezien moet ik misschien ook een cryptische boodschap bedenken voor de persoon na mij.

http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/showdown/view/main.html

The docu is devided in seven chapters. In chapter FIVE, the US ties to the MEK are discussed (timeline: 6:05 minutes). MEK, also known as MKO, is an Iranian opposition group based in Iraq.

Screenshot of the MEK base:

You both love God and you both hate gays. Plus you’re both screwing Iraq in your own special ways. So before the sky crumbles and life on earth ends… Could you please con-si-der the pos-si-bi-li-ty of becoming friends?

Thanks in advance!